Vol
walging is de wereld, de mensen
kijken stug
zo ziek en bleek, niemand
hoopt nog op
gelukkig
zijn
en wat ze denken is reeds
rottend brein
Ieder torst zijn doodskist nu
al op
zijn rug |
Ze
dartelen,
maken grappen en
merken
het niet
ze merken niets van het erge,
grote
sterven
Ze haten en minnen, kussen en
verwerven
En zien niets van het grote
waanzinsverdriet
Uit: Düstre Lieder
1885,
Oskar Panizza |